زیان بارترین جدایی و اتحادی در اقتصاد ایران
به گزارش پایگاه خبری بورس پرس،امیرعباس زینت بخش در کانال اندیشه و حرکت اعلام کرد: سود سپرده های بانکی با درآمد نفت و مالیات برابرست! سال جاری 200 هزارمیلیارد تومان سودبانکی پرداخت شده در حالی که 116هزار میلیارد تومان درآمد مالیاتی و 114هزار میلیاردتومان درآمد نفتی داشتیم!"
رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس گفته بود،میزان بدهی به تولید ناخالص جهانی به 325 درصد رسید! وجه اشتراک این دو گزاره در پر خسارت ترین طلاق و جدایی بازارهای مالی از اقتصاد واقعی و تولید است!
همه این اتفاقات وقتی رخ می دهد که پول از وظیفه اصلی خود یعنی واسطه بیع و تجارت بودن فاصله گرفته و خود به موضوع اصلی بیع و تجارت شدن تغییر نقش بدهد که البته ریشه اصلی آن تمایل انسان و موسسات مالی به کسب سود بدون ریسک و زحمت است! و بجای اینکه بازار پول دنبال تولید حرکت کرده و آنرا تقویت کند، تولید بدنبال بازار پول نفس نفس زنان دویده و آنرا تقویت می کند!
آن کسانی که ربا خورند (از قبر در قیامت) برنخیزند جز به مانند آن که به وسوسه شیطان مخبّط و دیوانه شده است. و آنان بدین سبب در این عمل زشت افتند که گویند فرقی بین بیع و ربا نیست؛ حال آنکه خدا بیع را حلال و ربا را حرام کرده است. پس هر کس که اندرز (کتاب) خدا بدو رسد و از این عمل دست کشد خدا از گذشته وی در گذرد و عاقبت کارش با خدا باشد، و کسانی که دست نکشند اهل جهنّمند و در آن جاوید معذّب خواهند بود.
وقتی خود پول و ابزارهای تامین مالی مهندسی شده و مشتقه، بدون پشتوانه دارایی های پایه و یا با ارزشی چند برابر دارایی های پایه و با شرط قطعی سود و بهره موضوع اصلی معامله می شوند، آنگاه طبیعی است که به بهانه تقویت تجارت و تولید، ماشین های چاپ و تولید اسکناس با سرعت هر چه بیشتر به رونق بخشی به این بازار پرداخته و آنرا چند برابر توان تولید کرده و حتی به صورت دستوری میزان بازدهی، سود، بهره و...آنرا هم تعیین می کنند!
بر کسی پوشیده نیست اقتصاد واقعی و تولید در ایران عمدتا زیر سایه زیانبارترین وصلت یعنی ازدواج تحریم با فساد در حالت کما بسر برده و بازدهی مناسبی ندارد. در چنین شرایط دهشتناکی، یک بار برای تقویت تولید، نرخ بهره به صورت دستوری ( متناسب با تورم کنونی نه تورم انتظاری) پایین می آید، اما بازار بجای روی آوردن به آن، به سوی بازار ارز و طلا و سفته بازی حرکت می کند. برای خالی کردن حباب ارز و طلا و کنترل تورم، نرخ بهره دوباره با دستور بالا می رود، اما مجددا بازار استقبالی نکرده و این بار به افزایش سرسام آورهزینه های بانکی و سر زدن آن از درآمد نفت و مالیات می انجامد که البته نهایتا در صورت نکول، با ضمانت از جیب خود مردم پرداخت می شود!
به نظر می رسد راهکار ریشه ای، طلاق دادن تحریم از فساد و بجای آن صلح دادن و ازدواج دوباره بازار پولی- مالی متوازن، کفو و هم قد و قواره با اقتصاد واقعی و تولید باشد! بیاد داشته باشیم لزوما همیشه دستاورد باهوش ترین ها و The Smartest Guys In The Room ها که در مراکز تصمیم گیری اقتصادی و مالی دنیا نشسته اند، عاقلانه و خردمندانه نبوده و نیست و تکرار تجربه آنها نتیجه ای جز آنچه در گزاره های آغازین این نوشتار آمد، در پی نخواهد داشت!
انتهای پیام
