هدف تولید سه میلیون خودرو فقط با کمتر از 55 درصد محقق شد!

به گزارش پایگاه خبری بورس پرس، سلمان ابراهیمی‌نژاد عضو هیات علمی دانشگاه علم و صنعت با اشاره به چشم‌انداز ترسیم شده برای صنعت خودرو مبنی بر تولید سالانه ۳ میلیون دستگاه خودرو تا پایان سال به صدا و سیما، اعلام کرد: طبق آمار رسمی وزارت صنعت، بیشترین تولید خودرو در یک سال، حدود 1.6 میلیون دستگاه بود یعنی در بهترین حالت کمتر از ۵۵ درصد هدف سند چشم‌انداز در بسیاری از سال‌ها، تولید به کمتر از یک میلیون دستگاه هم رسیده است.

طبق سند چشم‌انداز قرار بود صادرات، کیفیت و رقابت‌پذیری هم افزایش پیدا کند اما آمار‌ها نشان می‌دهد صادرات خودرو در اغلب سال‌ها کمتر از ۵۰ هزار دستگاه بود یعنی کمتر از دو درصد تولید آن هم عمدتاً به بازار‌های محدود و ناپایداری که امروز دیگر در دسترس نیستند.

در حوزه کیفیت، گزارش‌های رسمی شرکت بازرسی کیفیت و استاندارد نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از خودرو‌های داخلی در سطوح کیفی پایین قرار دارند و رضایت مصرف‌کننده در دهه گذشته روندی کاهشی داشت.

از نظر قیمت هم قرار بود افزایش تیراژ و تکیه به افزایش عمق داخلی‌سازی، باعث کاهش هزینه تمام‌شده شود اما در عمل، داخلی‌سازی در بسیاری از قطعات راهبردی به سمت تغییر برچسب قطعات سوق یافته و قیمت خودرو طی یک دهه بیش از ۱۰ برابر افزایش یافته و خودرو از کالای مصرفی به سرمایه‌ای تبدیل شده است.

چشم‌انداز صنعت خودرو، بیش از آنکه برنامه اجرایی دقیق باشد، هدف‌گذاری خوش‌بینانه بدون الزامات نهادی، رقابتی و مدیریتی بود. آنچه به‌عنوان چشم‌انداز تولید سه میلیون خودرو تا سال ۱۴۰۴ مطرح شد از همان ابتدا بیش از آنکه برنامه صنعتی باشد، هدف‌گذاری خوش‌بینانه بود. ظرفیت واقعی صنعت خودرو، خطوط تولید فرسوده، سرمایه‌گذاری محدود و اتکای طولانی‌مدت به پلتفرم‌های قدیمی، اجازه جهش تیراژ را نمی‌داد. در چنین ساختاری، افزایش تولید بجای صرفه اقتصادی، هزینه‌ها را بیشتر می‌کرد.

از سوی دیگر، داخلی‌سازی بیشتر در حد آمار باقی ماند. قطعات کلیدی و راهبردی همچنان وابسته به واردات بودند و با هر شوک ارزی یا محدودیت خارجی، زنجیره تولید متوقف می‌شد. صنعتی که قرار بود مقاوم باشد با اولین بحران، شکنندگی را نشان داد.

در بُعد اقتصادی، مشکل عمیق‌تر بود. تولید خودرو برای هر دو خودروساز اصلی، سال‌ها به فعالیتی زیان‌ده تبدیل شده بود. خودروسازان با هر خودرو، زیان انباشته بیشتری ثبت می‌کردند. در چنین شرایطی، انگیزه‌ای برای افزایش تیراژ یا سرمایه‌گذاری باقی نماند. تولید بیشتر به معنای زیان بیشتر بود.

در حوزه صادرات هم فاصله میان شعار و واقعیت آشکار شد. نبود استاندارد‌های جهانی، برند معتبر و شبکه خدمات، صادرات را به عددی روی کاغذ تبدیل کرد. در نهایت، ساختار دولتی صنعت خودرو این شکست را تکمیل کرد. دولتی که هم قیمت‌گذار است هم مدیر و هم سیاست‌ گذار منصوب می‌کند، عملاً پاسخ‌گو نیست. تحریم‌ها بی‌اثر نبودند اما سند چشم‌انداز، واقع‌گرایانه نوشته نشد. چشم‌انداز سه میلیون خودرو نه به‌ دلیل بلندپروازی بلکه با فاصله گرفتن از واقعیت‌های فنی و اقتصادی شکست خورد. عدد هدف‌گذاری شد اما مسیر رسیدن به آن طراحی نشد.

انتهای پیام